دست‌های سیمانی

 

گر بدین سان زیست باید پست....من چه ناپاکم اگر.....

 

می دانی...می شود قلب آدم ها را از نگاهشان خواند....می شود نگاه آدم ها را...

من نگاه تو را با قلبم می خوانم...

من نگاه تو را با قلبم می خوانم...

...........

می ترسم....

از ذره ذره چشمانت..که من نمی فهممشان...که ذوب می کنند...که بی پروا سخن می گویند....که می درخشند....

تو وحشت نمی کنی رفیق...و همین مرا می ترساند....خیلی.

نمی دانم میان این همه برداشت از واژه ها....از نگاه ها و لبخند ها....جایگاه تاویلت از دوست داشتن کجاست...و کجای این جهان گسترده مانده ای به بهانه ی عاشقی...کجای این جهان گسترده...که از اعتماد تهی ست....

چه فرقی می کند که بگویم اینجا زمستان است یا تابستان....

اینجا سرد است....

سرد سرد سرد.

 

 

                                                                                                                          ـ گلشید ـ

 

 


پنجشنبه ٢٩ تیر ۱۳۸٥
پیام شما ()

[ خانه| آرشیو| آدرس فید ]